Acımasızca fısıldıyor kulağıma duymak istemediğim sorularını kader,
Durup düşünmeye izin de yok yanıtları,
Koptu, kopacak yine içimde, gizli kalmayı seven bir fırtına. 
Ve rastlantıya inansaydım eminim olmayacaktı gökkuşağı,
Ellerim yazamaz, seven bir kalbim olamazdı.
Nasıl dalıp gitmişim sen yanımda olmadan bu yalnızlığa,
Biri anlatsa da bilsem, anlata bilse..
Kalmak olduğum yerde nasıl acı vermemiş, 
Tüm oklarım sana dönükken üstelik.
Çoşkun pınarlarım vardı, ben öyle inanırdım,
Nasıl damla damla eksilip kurumuş da farkedememişim...
Bil ki alaturkayım artık çakırkeyf sohbetlere bile,
Terazisi meşrebin çoktan kırılmış,
En samimi düşmanım gibi sesleniyor şimdi irili ufaklı sözler hernedense, 
O kaskatı yutkunduğum şey midir ki kader?
Dilim lal olmuş da benden yana bir teselli veremez mi,
Kendini bilmek istemeyen biri için bile,
Nedir ki insan rüzgarda savrulan zerrenin efkarından başka?
Cennet nedir ki yarin kimi sıcak kimi serin dokunuşlarından başka?
Bu çağda yabancı hep yabancı kalıyor aşka, ne acı,
Aşkı dinleyen ise kendini unutmaya başlıyor.
Ben korku kattım biraz aşka, biraz hüzün ve çokça hasret,
Bilirsin duramadım ve kaybettim kendimi yine sende,
İçinde aşk var şimdi sen varsın ve ben yokum,
Galiba en sevdiğim şarkı bu benim...

alper