Yeni doğmuş bir yavru kedi düşünün. Zamanı gelecek ve gözleri açılacak değil mi? Ama şu var. "Zamanının geleceğini bilmemek" Kediyi tutup sanki gözleri açıkmış gibi yürütmeye, dahası gözlerinin açılması için şöyle şöyle yapmalısın demeye lüzum var mıdır? Zamanı gelince gözleri açılacaktır zaten. Bu örnek hayatımızı anlatıyor. Japonya'da doğmuş olsa da, Çin'de doğmuş olsa da zamanı gelince her insan aynı şeyi görecektir.

Peki ne görecektir aydınlanan insan? Öncelikle aydınlandığınızı nasıl anlayacaksınız. Her insan elbette bu yaşamlarında aydınlanacak değildir. Ama aydınlanacak ve özgürlüğü keşfedecek olanlar öncelikle bunu isteyenlerdir. Kimseyi istemeye cehennemle bile ikna edemezsiniz. Önce size anlatılan neden varız, neler oluyor sorularının yanıtlarındaki tutarsızlıkları, eksiklikleri göreceksiniz. Sonra uzun uzun düşüneceksiniz ve herşeyin bir işleyişi olduğunu hiçbir mecburiyetin aslında olmadığını göreceksiniz. Gaipten gelen sözlerle değil yaşamdan aldığınız deneyimlerle görebilirsiniz bunu. Zamanla herşeyin mükemmelliğini göreceksiniz. Var olan herşeyin uyanan bir bilinci olacaksınız ve zamanla kendinizi "dengede" hissedeceksiniz. Var olmaktan ve diğer insanların ve herşeyin varlığından memnun olacaksınız. Sevgi sizi dengeye götürecek. Gelmiş geçmiş ve gelecek bütün kültürel koşullandırmalardan bağımsızlığınızı kazanacaksınız. Bunların tamamen insan ürünü olduğunu bilecek ve kültürlerin bu gelişimine saygı duyacaksınız ve aşacaksınız. Çünkü herzaman gelişmiş bir birey toplumsal düzeyin üzerindedir. Bu başına buyruk olacaksınız demek değildir. Bu, size anlatılan dini, geleneksel, moda vb tüm kalıpların artık sizin için işe yaramaması demektir. Kadın ve erkek dengesidir aynı zamanda. Bu denge biseksüellik, hem kadın hem erkek  gibi olmak değildir. Bu kadın enerjisine ve erkek enerjisine aşina olmak demektir. Gelecekte erkek egemen din ve kültürlerin bu sebeple hızla değişeceği veya gideceği kesindir. Belki bir sakınca bu hızla, kadına olan borcun fazlaca ödenip bu kez de dengenin kadın lehine bozulması ihtimalidir.

Denge, evrenin merkezi olmak demektir.  İnsan evrenin merkezidir evet. Sizin için sizden başka hiçbirşey yoktur. Hayır başkaları da var diyerek kendinizi kandırmayın.  Bu egoizm değildir. Anlatmak istediğim şey şu. Siz kimse üzerinde yargıda bulunabilecek değilsiniz. Aileniz üyeleri dahil buna. Her fert ayrı bir kar tanesi gibidir. Geldiğimiz kaynak aynı, onun farkında olalım, kendimizin de farkında olalım ve diğerleriyle kardeşçe yaşayalım. Allah bunu istiyor. Diğer insanlar kendi merkezlerini yaşıyorlar. Tabi aslında büyük çoğunluğu yaşamıyor. Problemlerinin kaynağı da bu. Varlar, yaşıyorlar ama sanki olmamaları gerekliymiş gibi birer tabut oluşturuyorlar. Bunu yapmamalıyım, bana öyle söylendi, burda öyle yazıyor, bugüne kadar herkes böyle yapmış vs. Hayır. Tamamen özgürsünüz. O kadar özgürsünüz ki isterseniz kendinizi tanrı ilan edebilir, herkesi öldürmeye başlayabilirsiniz. Ama özgürlükler dünyada dengelenirler. İnsanları öldürmeye başlarsanız yakalanıp, ceza yersiniz, ailenizi terkederseniz yalnız kalırsınız vb. Yeryüzünde insana emir koyan yoktur, unutun. Özgürlükler arası denge sağlama işi devlete geçtikçe dinler de tarihsel görevlerini tamamlamış olacaklar.

Deniliyor ki, Allah bir kuşa bile ihtiyacı olan gagayı, yuva kurmayı, kanatları vermiş, eksiksiz yaratmış. Peki insan eksik midir? Elbette değildir. Ama eksik hissettiriliyoruz ki bağımlı hale gelelim. Bu eksikliğinizi tamamlamanız lazım. İşte ibadetler, emirler, yasaklar vb. Hayır. Eksik değiliz. İnsan aklı ve vicdanıyla bulunamayacak hiçbirşey kutsal kitaplarda yazılmamıştır. Çünkü eksik değiliz. Yaşamın bir amacı vardır o da yaşamak. Yaşam kendi içinde dengededir. Biz alt sistemler olarak kendi içimizde dengede değiliz sadece. Yaşadığımız herşey iyidir. Hata yaparsak öğreniriz yapmıyorsak birilerine öğretiyoruzdur. En nihayetinde öğreneceğimiz şey bütünlüktür. Tüm varoluşun birbirine bağlı olduğudur. Bu kozmostur kaosun karşıtı. Düzendir, sevgi içinde var olmaktır.

Kültür yaşayan birşeydir. Nesilden nesile aktarılır. İnsanlar bu kültüre birer tuğla ekleyerek bazılarını çıkararak katkıda bulunurlar. Nesiller arası devamlılık olmasaydı ilerleme olmazdı. Kültür otomatik pilottur. Çoğumuz kontrolü ona bırakmışızdır. İçinde doğduğumuz kültürü önce öğreniyoruz sonra yaşıyoruz eğer bu kültür bizim için yeterli düzeyde değilse o noktada problemler başlıyor. Tabi bunu günün modasına uymak isteyen ve ebeveylerini eski olmakla suçlayan gençlerin kuşak çatışması ile karıştırmamak lazım. Hem kuşaklar neden çatışır ki anlamak mümkün değil. Bir süreç var ortada. Eski nesil yeniyi kontrol etmek istiyor. Yeni nesil eskinin eseri olduğunu göremiyor. Şuanki dünya üzeri kültürler size sizin gibi olmayanı sevme diyor, öldür diyor, cihat diyor, haçlı seferi diyor. Diyor da diyor. Onların kültürü de öyle diyor. Çünkü korku hakim. Sevginin karşıtı olarak korku. Korku ayırır aynı zihin gibi. Allah'tan da korkarsanız ondan da ayrı düşersiniz hatırlatayım.  Ders kitaplarımızda, din kitaplarımızda korkutulduk. Biz korktuk onları da korkuttuk. Böyle giderse korktuğumuz başımıza gelecek. Çünkü korku da bir düşüncedir ve düşünmek yaratmaktır.

Artık tüm insanlığın bir çatı altında birleşmesi gerekiyor. Bu çatı sizce ne olabilir? Dinler arası diyalog dedikleri hristiyanlık lehine gelişecektir ve bu dengesizlik korku üretecektir kaçınılmaz olarak. Çatı insanlık olacak. İnan hakları evrensel beyannemesi altına her din belli bir müddet varlığını koruyacaktır ama sonunda yerlerini en kutsala yani bilincin sahibi insanlığa bırakacaktır. Bu uzun bir süreçtir ama tek yol budur. Aksi halde işbirliği asla gerçekleşmez ve kıt kaynakların artan nüfusu besleyememesi nedeniyle savaşlar, acılar bitmez.  

Acımasızca fısıldıyor kulağıma duymak istemediğim sorularını kader,
Durup düşünmeye izin de yok yanıtları,
Koptu, kopacak yine içimde, gizli kalmayı seven bir fırtına. 
Ve rastlantıya inansaydım eminim olmayacaktı gökkuşağı,
Ellerim yazamaz, seven bir kalbim olamazdı.
Nasıl dalıp gitmişim sen yanımda olmadan bu yalnızlığa,
Biri anlatsa da bilsem, anlata bilse..
Kalmak olduğum yerde nasıl acı vermemiş, 
Tüm oklarım sana dönükken üstelik.
Çoşkun pınarlarım vardı, ben öyle inanırdım,
Nasıl damla damla eksilip kurumuş da farkedememişim...
Bil ki alaturkayım artık çakırkeyf sohbetlere bile,
Terazisi meşrebin çoktan kırılmış,
En samimi düşmanım gibi sesleniyor şimdi irili ufaklı sözler hernedense, 
O kaskatı yutkunduğum şey midir ki kader?
Dilim lal olmuş da benden yana bir teselli veremez mi,
Kendini bilmek istemeyen biri için bile,
Nedir ki insan rüzgarda savrulan zerrenin efkarından başka?
Cennet nedir ki yarin kimi sıcak kimi serin dokunuşlarından başka?
Bu çağda yabancı hep yabancı kalıyor aşka, ne acı,
Aşkı dinleyen ise kendini unutmaya başlıyor.
Ben korku kattım biraz aşka, biraz hüzün ve çokça hasret,
Bilirsin duramadım ve kaybettim kendimi yine sende,
İçinde aşk var şimdi sen varsın ve ben yokum,
Galiba en sevdiğim şarkı bu benim...

alper

Siz hiç yere düşmüş kardeşini veya arkadaşını kaldıran, üzerindeki tozları temizlemesine yardım eden küçük bir çocuk gördünüz mü? Bu görüntü bana, kutsal olanlar dahil, hiçbir kitabın veremediği ilhami, sevgiyi, enerjiyi vermektedir. Evet bu böyledir. Ben isterim ki insanlar başlarını gömdükleri kitaplardan çıkartıp evrendeki ahengi görsün melodisini işitsin.

Evrenimiz görünür görünmez sistemlerle doludur. Din ve felsefe bilinmeyen sistemleri açıklamaya çalışır. Aralarındaki fark din kesin olarak bulduğunu iddia ederken felsefe aramaya devam eder. Kişisel bir yorum olarak Allah'ın tüm yeryüzüne herhangi bir din getirmediğini düşünüyorum ki zaten bu görülüyor. Allah, harekete geçirici olandır, başlangıç ve ana plandır. Detay ise sadece detaydır. Anlatılagelindiği gibi eğer Allah insanları kendisine inanmalarını isteseydi bunu gökyüzünde bir yazı gibi kesin delillerle yapabilirdi. Gerçekte deliller vardır. Olması gereken ve olan görmek isteyenleri görmeye başlamasından ibarettir. Görmek istemeyene gösteremezsiniz. Zamanınız geldiyse hangi inancın içinde doğduğunuzun bir önemi yok görmeye başlayacaksınız.

Ana plan içersinde yaşamlar belli bir yönde akarlar. Dünyanın oluşumunu bir düşünün. Önce toz bulutuydu sonra merkezde toplanmaya başladı, katılaştı, dağlar, denizler, ormanlar, oluştu. Ve sonra da yaşam filiz verdi. Evet, bir oluş içersindeyiz, bir ana plan var. Bu ana planı Allah insanları sınava sokuyor şeklinde değerlendirmek, bu yazıyı okuyan ve ne demek istediğimi anlayanlar için üzücü bir anlayışsızlıktır. Beni anladığına inandığım ismini bilmediğim dostum/kardeşim,arkadaşım, şimdiden biliyorsun veya bileceksin ki güvendesin. Var olduğunu gör. Oluşu gör. Bir parçası olmaktan onur duy.

Evreni kusursuz yaratan Allah insanda hata mı yapmıştır? İnsanda kusur varsa bu kusur yaratıcısında değil midir? Aslında illa kusur belirteceksek kusur, kusur görmekte, kusursuzluğu görememektedir.

Allah insanların kendisinin farkında olmasını ister/bekler. Bekler çünkü bu çekimin etkisiyledir ki onu ve eserlerini anlamaya çalışıyoruz. İnançlar,felsefeler kuruyoruz. Allah insanlara başka ilahlar edinirlerse kızmaz. Nerden çıktıysa artık şu kızma işi. Allah kızar mı? Biz insanlar yavaş yavaş gerçeklerin farkına varıyoruz. Yaratılışın derinliklerine birden dalamayız. Alışa alışa ve daha fazla bilgi/anlayış talep ede ede ilerleriz. Yeryüzündeki inançlar birer oyundu/dur. Oyunlarla öğreniyoruz. Hiçbir oyun sonsuza kadar sürmez. Çoktanrıcılıktan tek tanrıcılığa gelişen anlayışımız burada donup kalacak mı? Göreceğiz... :)

Bu dünya yaramaz, kıpır kıpır bir çocuğu kollarında tutup konuşur gibi bizi burda tutmaktadır. Daha düşük frekanstayız. Sakinleşmemiz için vardır. Eskilerin esaret yaşamı dedikleri şey. Bir suçluyu biz ne yapıyoruz şimdi? Hapse kapatıyoruz değil mi. Peki orda tutmamız onu iyi bir insan yapıyor mu? Hata yapan bir insana hatası gösterilmeli ve anlaması sağlanmalıdır. İslamdaki tövbe gibi. Tövbenin işe yaraması için hatanın görümesi, üzdüğü kişilerin acısını hissetmesi gerekir. Birşeyler o kişiyi empatiye götürmeli. O şeyler dünyadadır. ;)

Bir kimyasal tepkime gibi yeryüzündeki fikirler,akımlar,dinler gerekli olduğu için çıkmıştır. Bunlara satanizm, ateizm vb herşey de dahildir. Bu akımlar da tükenecektir,değişecek,gelişecektir. Ama şuan için gerekli olduklarını unutmayalım. Neden gereklidir? Ne için çıkagelmiştir? Herşeyin bir nedeni olduğu gibi bunların da bir nedeni ve zemini vardır. Gerekli olmasaydı, bir boşluğu doldurmasaydı bir sonraki aşamaya basamak teşkil etmeseydi kesinlikle oluşmazlardı. 

Toplumda ortaya çıkan eşcinsellik vb şeyler de bir çekim tesiriyledir. Bu çekime kulak verip o boşluğu dolduran insanlar vardır. Bir olay/durum olmadan çok önce o olay/durum için çekim oluşur. Aynen bir hastalığın belirtilerinden çok önce oluşması gibi. Bu çekimi farkedebilirseniz neye yol açacağını da görebilirsiniz. Buna kahinlik diyoruz :) Hastalığa yol açan şeylerin ruh halimiz olduğunu görebilirsiniz. Hastalık önce ruhta başlar. İnsanlık da böyledir. Eğer ruhlarımız hasta olmuşsa en iyi fikirleri bile ölü ağaçlara eğer sağlıklıysa ölü fikirleri bile yeşil ormanlara çevirebiliriz.

Atatürk devrimlerine bir bakın. Atatürk bir toplumun düzeyini çok yukarılara taşımıştır. Ama o düzeyinden korkan ve aşağılarda kalmak isteyenler karşı devrim çekimi oluşturuyorlar. Şu sıralar ülkemiz bu iki çekimin son kozlarını paylaştığı çok ince bir çizgide. Bana göre karşı devrim son çırpınışlarını yapıyor ve tabiki kopmak üzere. Allah karşı devrimin savunucularından razı olsun. Karşı devrimin bitişini hızlandırdıkları için. Yakında göreceğiz. :)

İnsanoğlunun dünya yaşamı dünya malzemesiyle başlar, yediği içtiği dünyadandır, gideceği yer de dünyadır. Bu bedenimizin kısa çevrimidir. Ruhun uzun çevrimi de benzerdir. Geldiği ve gideceği yer ise Allah'tır.

Ruh, bilinç ve bu bilincin dağılıp gitmemesi için eklenmiş ego/benliktir. Allah bu bilinçlerle kendini görme isteğini gerçekleştirir. İşi bu dünyada biten bilinçte BEN yapıştırıcısı giderek zayıflar. Buna bazıları nefsi yenmek der :) İşi biten/devam etmek istemeyen tüm bilgi birikimini kaynağına teslim eder. Devam etmek isteyen bir sonraki deneyim için dönüşüm geçirir. Bilinç yine vardır ama bu kez toplumsal bilinç içindedir, BEN daha çok BİZ'e dönüşür. Tüm üstün bilinçlerin öğütlediği gibi.

İnsanlar BEN'lik enerjilerini daha fazla bilmek/görmek için kullanmalıdır. Öldükten sonraki bir cennet yaşamı için, gecesini gündüzünü ibadetle geçirse de, atıl hale getirmek için değil.

Herhangi biryerde bir şiir, bir şarkı yazılsa unutmayın onu biz yazdık! Birisi üzülse onu biz üzdük ve üzüldük! Mesih/ler gelse onun/ların birşeyler anlatmasına gerek yok. Hissettikleri tüm dünyada ve hatta evrende yankılanacaktır aynen bizlerinki gibi! Tabi çok daha yüksek düzeyde. Gönül gözümüz açık olursa bunu farkedebiliriz bile! Sana soruyorum mesihle yolda karşılaşsan sana saati sorsa farkedebilir misin? Gönlüyle evrene bağlanmış kişi isen evet!

Ruhunuz sistemle uyum içindedir. Bilmezsiniz, sizi gerilim içine sokan uyum içinde yüzüp gitmek yerine herşeyi değiştirmeye çalışmanızdır. Yapılması gereken akışına bırakıp sıyrılmaktır. Sistemle uyum ve güven içinde hayatınızı diğer hayatları izleyin.

Akışın içinde yüzüp gitmek VAR olmaktır. Yüzerken etrafı görmek, evreni ve işleyişi anlamak Allah'ın görmek istemesidir. Yani sorular sormadan yaşayanlar sadece vardır. Soru soranlar "görenlerdir". Varolanlar zamanla görenler olmaya geçebilirler.

Gerektiği/talep ettiğimiz kadar idrak/bilgi gerektiği anda bize verilir/çekilir. Henüz at arabasıyla yolculuk ederken uçaklarla ilgili bilgi verilmez verilse de anlaşılamaz. Adım adım, yavaş yavaş, sindire sindire. İnsanlar nedense bir sihirli değnek bekliyorlar, gelsin dokunsun ve süper idrak sahipleri kılınsınlar. :) Oysaki böyle olmaz. Önce fidan olmadan, yazı kışı yaşamadan her yıl biraz daha büyümeden ağaç olan bir tohum gördünüz mü? İnsanda tabiki biraz daha karışıktır durum. Depresyonlar, kaybolmuşluklar, kimliksizlikler, öfke, kaçış vb. yaşamadan yükselme olmaz.

Bu bakımdan bireysel veya toplumsal hafıza ilerlemek, yol almak içindir. Unutsaydık tekrar yapardık, ilerleyemezdik. Şunu söylemek yanlış olmazki ne kadar çok şey hatırlıyor, nekadar çok bilgiyle mantık yürütebiliyorsak o kadar ilerleyebiliriz.

Tabi bunun için kendimizde ve toplumda öncelikle yükselme,öğrenme isteği oluşturulmalı. Çook sonraki anlayışı anlatmak işe yaramaz. Hem sanırım anlatamayız hem de anlayan bulmakta biraz zorlanırız :) O yüzden şuanki düzeyin biraz üstünde bilgi aktarmak, hissini duyurmak yeterlidir. Ömrümüz yettiğince, varlığınızla, dünyayla yükselme enerjinizi/isteğinizi paylaşın. Dileyin ki hep beraber evrensel sevginin bile ötesinde şeyler hissedelim.

Bir tavsiye olarak içinizden gelmiyorsa Allah'ı övmeye çalışmayın bu gelişiminizi yavaşlatabilir. Onun yerine hata arayın, eleştirin, sorular sorun. Herhangi bir sorunuzun cevapsız kalacağından mı korkuyorsunuz ki? Cevap veremeyen düşünceleri reddetmekten kaçınmayın. Size soru sormayın diyenleri dinlemeyin. Cevapsız sorular bulmak için uğraşın, o soruların cevabını heryerde arayın bulamazsanız kendiniz cevaplayın.

Sade bireyler olun. Fikirsel düzyde bile olsa bir grubun/cemaatin parçası olmak size kazandıracağından çok daha fazlasını götürecektir. Olacaksanız da insanlık ailesinin bir parçası olun. Gerçi yanlış zeminde olsanız da doğruyu bulmak ise amacınız bulacaksınızdır. Bundan vazgeçmeyin. Ama bu cemaatlerde hocaefendiler tarafından kasıtlı yapılan yanlış ispatlara da dikkat edin. Ör. Güneş doğudan doğar işte bu yüzden yoğurt beyazdır şeklinde, ikinci önermeyi, alakasız 1.önerme ile doğrulamaya çalışırlar.

Burdan sana seslenirken aslında garip duygular içersindeyim. Merhaba ben, nasılsın diyorum kendime. Sonra iyiyim ben, ben nasılım. Senin ismin ne? XYZ. Ya benim ki? ABC. Hangi dindeyim? Ben yahudi olarak filanca yerde doğdum ya sen? Ben de müslüman olarak falancada doğdum. Dinlerimiz ve mekanlarımız hatta rengimiz bile farklıymış ama herşeyi ve seni de seviyorum buna engel olmasın hiçbirşey. Olmaz. Umarım...

-Önce sadece Allah vardı. Benzersiz, karmaşık, sınıflandırılamayan ve tek.
-Allah daha sonra kendini görmek / kendisi gibi olanları yaratmak istedi.
-Sonra bilinçli ve doğal olarak özgür iradeli olan tüm ruhlar yaratıldı.
-Tüm ruhlar ilk önce Allah'a yakındı ve birbirleri arasında çok fark yoktu.
-Zamanla ruhlar duyguları, zevkleri, öfkeyi vb keşfetmeye başladılar.
-Giderek bunlara karıştılar ve Allah'la olan bağları zayıfladı.
-Öyle bir zaman geldi ki Allah'ı unuttular kendi yarattıkları dünyalarda kayboldular.
-Allah bu durumlarını görmeleri için dünyayı yarattı.
-Ve ruhlar dünyaya insan bedeninde doğdular.
-Dünyanın varlık nedeni kayboldukları ve Allah'ı farketmelerini sağlamaktır.
-Dünya insanlara seçimlerinin sonuçlarını gösterir.

Arkadaşlar insanlar bilinçli varlıklar/ruhlardır. Bilinç varsa özgür irade mutlak olmalıdır. Bir üçgen varsa iç açılarının toplamının 180 derece olması gibi. Özgür irade varsa zorunlu seçimlerden/ zorunluluklardan söz edilemez.

Madde dediğimiz şey atomaltı düzeye kadar inersek birer dalga/frekanstan ibarettir. Evren maddelerden değil frekanslardan oluşmuş bir okyanus gibidir, hayaldir. Gerçekte elle tutulur, gözle görülür hiçbirşey yoktur ve zaten görmek,dokunmak insanların kullandığı tabirlerdir. Gerçekte (olmayan) atomlar birbirleriyle temas etmez iterler veya çekerler. Temas edebilseler nükleer reaksiyonlar gerçekleşirdi. Bu frekanslar okyanusunda Allah'ın belirlediği kurallarla elementler (örn. Carbon 6 proton vb), moleküller, bileşikler, vs vs oluşmuştur. Eğer bir gün Allah, koyduğu kurallardan vazgeçerse evrenin yok olması saliseler sürecektir.

Vahdet-i vücutçular önce dağ, tepe, ırmak, insan, rüzgarı ve onun yaratıcısını görürler. Zamanla eser ortadan kalkar ve ne yana baksalar Allah'ı görürler. Ki zaten doğrusu budur zira Allah dışında hiçbirşey yoktur, doğal olarak beden ve ruh olarak insanlar da dahil. Dolayısıyla benim tabirimle insalar Allah'ın kendine has birer denemeleridir.

Okumanızı tavsiye ettiğim Ahmed Hulusi (bknz: .org) Vahdet'-i vücut'tan kastedilen ve Hz. Muhammet'in işaret ettiği (gökte veya uzaklardaki bir tanrı olmayan) Allah'ı yukarıdaki frekans denizi veya holografik evren ışığı altında gayet güzel anlatmaktadır. Buna göre Allah dışında bir varlık ve tabiki siz de yoksunuz. İnsan Allah'ın isimlerinin/sıfatlarının kendine has birer bileşkesi gibidir.

Bu insan Allah ile olan bağlantısını kuvvetlendirmek için hz. Muhammet'in gösterdiği şekilde ibadetlerini yapar, dua ve zikir yapar. Bana göre ise zaten bağlantı vardır bu bağlantıyı kuvvetlendirmenin yolu sadece bunu istemektir. Bu isteğin oluşması için yaşıyoruz. Ve bu istek nasıl bir dünyada doğduğumuza, dinimize, dilimize, ırkımıza vs bakmadan oluşabilir. Bu istek tüm insanlıkta ortaktır sadece adı değişik olabilir(iman, nirvana, aşk vs). Bu bağlantıya ister iman, ister vicdan, ister nirvana ister ise aşk diyebilirsiniz. Bunu isteyerek yapılan ibadet elbette yararlıdır bu istek dışında yapılan ibadet ise yararsızdır. Şunu da hatırlatmakta yarar var ki bu isteğe gelmeden önce başka birçok hayatsal evreden de geçmemiz gerekebilir. O yüzden afrikada bir kabilede doğan sadece acemidir birkaç hayat sonra manevi bir dil kullanabilseydik anlaşabileceğimiz biri olacaktır. Telepatinin gelişmesi bu bağlamda bence birbirimize benzerlik durumuna gelişmizin göstergesi olacaktır.

Herkeste ortak olan bu isteğin nedendir bilinmez herkeste ortak olduğu anlaşılamamıştır. Bu nedenledir ki bir dinde doğan kişi diğer dinde doğan diğer bir kişinin asla kendisi gibi bir yeniden bağlantı isteği duyamayacağını zanneder. Kendi dinini bu isteğe ulaştıran tek araç olarak görür. Üstelik diğer dinleri bu isteğin karşıtı görme hatasını sıkça yaşar. Halbuki tüm insanlık dinlerinin amacı aynıdır. Bir din şöyle söylemiş diğeri böyle diye ayrılık üretir hale gelmişiz. Allah her an yeni bir oluştadır/şandadır. Yeni birşey söylemeyeceksek susalım.

Allah'ın kendisini Ahmet, Ayşe vb zanneden halleri yani bizler, vahdet-i vüçut halinde iken bir sorun yaşarız. Bu sorun gözler açık veya kapalı olsa da sadece içinde bulunulan vecd halinde bile hala kendimizi de hissediyor olmamızdır. Bu sorun bu vecd halini yaşayanların karşılaşmak istemedikleri bir sorundur. Onlar kendi benliklerini "sonunda ona döndürüleceksiniz" ayetinde işsaret edildiği gibi kaybedecekleri günü sabırsızlıkla beklemektedirler. Bu talep ancak öldükten sonra karşılanabilir. Oysaki önemli olan vecd halinde bile kaybedemediğiniz benliğinizi de sevmektir. Zira Allah kendinizin ve Allah'ın farkında olarak kardeşçe yaşamanızı istemektedir.

A.H. güzel tasvir ettiği enel hak'kı bana göre eski usulle sonlandırmıştır. Yani demektedir ki insan bir göz açıp kapayana kadar bir süre dünyada yaşamaktadır ama ölünce sonsuz bir cennet veya cehennem hayatı beklemektedir. Düşünmek lazım. Sonsuz bir hayatı göz açıp kapayana kadar geçen bir süredeki faaliyetlerin, düşüncelerin belirlemesi nasıl izah edilir? Zaten izah etmemekte çok haklı olarak sürekli neden diye sormamız gerektiğiniz söylemekte ama bu konuda neden siye soracak durumda değiliz demektedir.

Üstelik biz şanslı doğan müslümanların yanında hiçbirşeyden habersiz olan afrikalılar, çinliler, hintliler, hristiyanlar da vardır ve bunlar dünya nüfusunun "şanssız" çok büyük çoğunluğudur. Reenkarnasyon(yalnız sadece insan için) içermeyen bir ölümden sonraki hayat olgusu eşitsizliklerle doludur. 12 yaşında reşit olup(?) 13 yaşında ölen bir japon,hintli vb neden şanssız doğmuştur? Biz kendi derdimize bakalım onlar hakkında hükmü Allah versin demek cevap verememektir. Anlattığınız sistemde böyle cevapsız sorular olursa sisteminiz hatalı demektir. Tek ömürlü genel islam inancı bu adaletsizliği Allah'a havale ederek cevap vermemekte ve fakat ısrarla hakiki, apaçık gerçekler, kanıtlarla dolu olduğunu söylemektedir.

Tohum hep topraktadır. Uygun şartlar oluşunca kabuğu çatlar ve cansız gibiyken canlı olduğunu kanıtlamaya başlar. Bence zaman cansız gibi duran ve bastırılmış, adeta toprağa gömülmüş bazı gerçeklerin canlanmaya başladığı zamandır. Artık reenkarnasyon açıklandığında kimsenin kafası kesilmiyor. Uygun şartlara ulaşmışızdır belki kim bilir.

Doğrusu dünya insanın kendi durumunu ve aynı şekilde seçimlerinin sonuçlarını göstermek ona ayna tutmak için vardır. Ve dikkat! Düşünün, hayatın bir amacı varsa bu mutlaka gerçekleşiyor olmalıdır!. Yani dünyanın her bölgesinde! Peki nedir gerçekleşen tek şey? Yaşamdır. Evet yaşamın amacı yaşamaktır. Çünkü söylediğim gibi yaşamımız bize özeldir. Ölüm dahil acı tatlı tüm deneyimlerimiz bizim hayatımızın amacıdır. Suyun yolunu bulması gibi doğduğumuz an su akmaya başlar ve yolunu bulur. Kısa ömür, uzun ömür, sağlık veya hastalıklar, evlilik, arkadaşlar herşey size özeldir ve size ayna tutarlar.

Yaşadığınız şeyleri inceleyerek bu hayatınızın amacı/amaçları nedir rahatlıkla görebilirsiniz. Sürekli haksızlığa uğrayıp işten mi atılıyorsunuz? Bakınız haksızlık yapmak nedir, nasıl kötü birşeydir, bir insan için ne kadar düşük düzeyde bir faaliyettir şimdi sizden daha iyi kimse bilemez :) Bu dersinizi layıkıyla bitirirseniz bir daha haksızlığa uğrayıp işten atılmayacağınız kesindir. Yalnız layıkıyla bitirmek demek size ayna tutan bu olaylara kızmamak ve kendinizdeki bu haksızlık yapma eğilimini görmek, kendinizi bu eğiliminiz nedeniyle affetmek gerekmektedir.

İnsan hem kalemdir hem beyaz bir kağıt. Hem çizer hem gözükür. Dünyada belirli etkileri yaşamaya geldik. Bu etkiler herkeste farklıdır. Şiddeti, türü, süresi herşeyi. Bu etkiden kaçabilmeyi de istemiş olabiliriz yada ne olursa olsun mecbur olmayı da. Etrafınızdaki insanlara bakın. Yaşam planlarını görebilirsiniz. Gün gibi ortadadır.

Dünyamız insanları yaratıcısına inanmaya zorlamadan da nimetlerinden bolca verir. Dileyen yaratıcısını düşünmeden/düşünemeden de o nimetlerden faydalanabilir. Yaratıcı insanların kendisine inanmasını şart koşmaz. Nimetlerinden faydalanan her canlıdan razıdır ve sever. Öfkelenmez. Yaratıcıyı düşünen insan için söylediğim gibi içine doğduğu dinin önemi yoktur. Su yolunu bulur. Düşünenlerin göreceği şey mükemmelliktir. Evreni kusursuz olarak yaratan Allah insanda hata mı yapmıştır? Ki üstelik böyle bir hata varsa bunun cezasını da o kendi yarattığı insanlara yükleyecek kadar da gaddardır? Doğrusu insan da kusursuzdur. Ne yaparsa yapsın. Sadece ışığın renkleri gibidirler. Birisine sen kırmızısın/yeşilsin diye kızılabilir mi? Gönül isterki hepimiz beyaza ve kardeşliğe yaklaşalım. Bu da zamanla olacaktır. İlerde bir gün bugünler için nasıl günlerdi yahu, birbirimizle savaşıyorduk, kendimizin ve bizi daima seven yaratıcımızın farkında değildik diyeceğiz. Ve inanamayacağız.

Allah bizleri gökkuşağı gibi yaratmıştır. Bizler varız yok değiliz. Yokuz, hiçbirşey yok demek Allah'ın yaratmasına gözlerimizi kapatmak demektir ki zaten kapatamazsınız çünkü asıl önemli olan Allah'ın bizim var olmamızı istemesidir. O yüzden bize düşen benliklerimizi kabul etmek, diğer benlikleri kabul etmek ve yaratıcımızı bilmektir.

Bağlantıyı sevgi sağlar ve mutlaka sağlar. Tüm evreni kucaklayın, bir tebessüm içten bir selam gönderin eeen uzaktaki galaksilere, yıldızlara, insanlara. Lütfen sevginize sınır koymayın.

Doğduğunuz ana göre takım yıldızlarının konumu aynı parmak iziniz gibi benzersiz ve size özeldir. Doğduğunuz an adeta size bir mikroçip yerleştirilmiştir ve bu çip sayesinde yıldızların konumları sizi diğerlerinden farklı etkiler. Benim burcum yengeç ve yükselenim başak. Bu iki burcun da etkilerini taşıyorum. Kabul etmeyebilir veya önemsemeyebilir insanlar ama herkes taşır. O zaman karşımızda ciddi bir problem var. Dinler açısından. Temellerinden sarsacak birşey bu. Hatta devrilmelerine yol açacak bir şey. Nedir o? O, insanların bu dünyada hiçbir şekilde eşit olmadıklarıdır. Hayata hiçbir açıdan eşit başlamadıklarıdır. Böyle birşeyin gerekmediğidir. Çünkü hayatın amacının sınav; ödülün cennet veya cehennem olmadığıdır.

Bir burç hisleriyle, sezgileriyle hareket eder diğeri zekasıyla, bir burç hırlısıdır diğeri değil, bir burç yenilikçidir diğeri muhafazakar vs vs.. Bu liste uzayıp gidebilir. Biz doğduğumuz an bu listeden bazılarını belirli oranlar da almışız. Örneğin A burcundaki biri şefkatli ve merhametli ise bu kişi genellikle iyi dediğimiz insana dönüşür ama B burcundaki hırslıysa o kişi kötü dediğimiz bazı işleri yaparken çok zorlanmayacaktır. Etrafınıza bakın balık burcundan kaç tane gaddar insan var?  

"Farklı burçtaki insanlar aynı olay karşısında farklı şeyler hissedecek ve düşünecektir." Demek ki biz doğduğumuz zaman belli etkileri deneyimlemek için programlanıyoruz. Bu programa/çipe "burç" diyoruz. Kendimden örnek verirsem yengeç burcunun etkisiyle inanç konularında sezgilerimle derinlere inebiliyorum ve başak etkisiyle indiğim derinlerde analizlerimi yapabiliyorum. Bunlar iyi taraflarıydı kötü taraflarını sonra anlatırım :) Sonuçları işte buradaki inciler oluyor. Herkesin bir yaşam planı var.  

Burada çok önemli olan bir noktayı gözler önüne serme zamanı geldi: Dünyayı algılayış ve buna mukabil davranış biçimi karakterimiz ise ve algılarımızdaki farklılıklar doğum anınmızda kodlanıyorsa benim karakterim doğmadan önce yoktu doğum anında belirdi. "Ben doğum anında bu elbiseyi giydim. Ölüm anında da çıkartacağım." Ve öldükten sonra aynen doğmadan önce olduğu gibi sadece Allah'tan bir nefes olarak kalacağım. Ve tabi sizlerde. Yani sen ve ben arasında bir fark kalmayacak. İnsanlar arasında fark gören gözler aslında bu elbiseleri görmektedir.  

İnsanlar yani Allah'ın özgür ve kendine özgü denemeleri bu karakterleri yani elbiselerini "keşif" için kullanmaktadır. Eğer hayatlarınızdan birinden sonra bu keşfe devam etmek istemezseniz elbisenizi çıkarıp atıp, devam etmeyebilir, tüme karışabilirsiniz. Ancak devam etmek isterseniz ki isteyeceksiniz bir sonraki hayatınızda genellikle kaldığınız yerden devam edeceksinizdir. Size uygun bir doğum anı gelinceye kadar beklersiniz. Doğduğunuz zamanki doğum haritanız geçmiş yaşamlarınızdan da izler taşır. Ama henüz astroloji bunu keşfedecek kadar gelişmedi :)  

Geçmişi geleceğe harç,

Acıyı aşka katık saydım.

Savurdum senin için topladığım çiçekleri rüzgara

Sana verir gibi,

Ve koklamışsın gibi  teker teker,

Seni gerçek sandım.

Gidip çatmak istedim yine şarkılara,

Yol uzun geldi,

Mısralar dar.

İri elleriyle sarılmıştı boğazıma sanki hayat

Ölüm kolay geldi,

Kızmak zor.

Bir iz sürdüm dertten devaya,

Keder yalan,

Mutluluk dile geldi.

Yuvadan ilkkez ayrılıp uçuyor gibi

Rüzgarı ellerim, güneşi arkadaş saydım,

Gerçekler herzaman acıtmaz gibi,

Göç vaktini sabırla bekler,

Sana kanatlanırım sandım...

alper

Hiç düşündündünüz mü gökyüzünde bulutların aldığı muhteşem manzaranın veya mehtabın veya çiçeklerin ve tüm yaratılanın insanın ruhuna nasıl olurda bu kadar iyi hitap ettiğini.

Her biri birer sanat eseri değil mi? Ve bu sanat insan ruhundan çok iyi anlıyor. Bu sanatın içine aids'i de kuş gribini de koymamız gerekir. Bunları da biz yarattık ve yaratmaya devam ediyoruz. Hepsinin bir nedeni var. Örneğin aids'in cinsel yolla bulaşan ve insanları acı çekerek öldürmesi ve cinselliğin şuursuzca yaşandığı bu zamanlarda ortaya çıkması tesadüf mü?  Ona bu görevi insanlar verdi. Aids de görevi ve mesajı bittiğinde hayatımızdan sonsuza dek çekilecektir.

Herhangi bir şekilde kendini ifade edenler yani çizerek, yazarak, şarkı söyleyerek, konuşarak meydana getirdiği şeyleri en iyi anlayanlardır değil mi? Mesela birisinin yaptığı bir resmi herkes sevmeyebilir. Ama herkes kendi yaptığı resmi sever ;)

Peki neden yaratılanlarda kendimize hitap eden bu kadar çok şey var?

Allah yaratır ve yarattıkları birbiriyle uyum içindedir. Allahın yarattığı şeylerdeki güzelliği görmek Allah'ın nefesi olan bizler için elbetteki doğaldır. Bir adım ötesi birer nefes olmaktan ziyade ruhundan olmak ve yaratılışa ortak olmaktır. Bunu bilinçli ve sanki bir komisyon üyesi olmak gibi düşünmeyin. Olayların dışına çıkarak veya içinde kalıp sürüklenirken de dahi yaratmaya ve keşfetmeye ortak olursunuz.

Siz dünyaya kendi isteği dışında getirilen ve bunca zorluğa mahkum edilen cenneten kovulmuş olanlar değilsiniz. Allah'ı böylesi keyfi ve gaddar göstermek içinizi acıtmalı. Hz. Adem'in günahını çekiyor değilsiniz. Hz. Adem bu keşif ve yaratmaya ilk gönüllü olandı, en cesur olandı. Dünyaya gelmek ve bunca zorluklara (nefs mücadelesi, yaşam şartları vb) maruz kalmak o kadar kolay birşey değildir. O yüzden herkes öncelikle dünyaya geldiği için büyük bir onuru ve alkışı hakediyor. :) Bu mücadeleye girenler yani hepiniz bu mücadeleden neler kazandığınızı görebiliyor musunuz? Başınıza bir olay geldiğinde gelmeden önceki ve sonraki siz arasındaki farkı görebiliyor musunuz? Her "geri dönülemez yeni size" geçişte nasıl sanatsal bir süreçten geçtiğinizi görebiliyor musunuz?

Dünyada bizden önce gelenler iyi niyetle de olsa bize korku miras bırakmışlar. Allah korkusu. Cehennem korkusu. Daha önce de çokça işledim. Bunların yerini Allah sevgisi ve güvenin almasının zamanıdır. Öldükten sonra bu mücadelemizi biz değerlendireceğiz. Gerekiyora kendimize yeni bir yol çizip tekrar geleceğiz. Yoksa kimsede taksimetre gibi günah ve sevap sayacı yok. Bu düşünce yeniden Allah'a ve insana saygısızlıktır. Cehennem vicdanınızla kendi faaliyetlerinizi incelemek olacaktır. Elbette üzdüğünüz kimselerin üzüntüsünü aynen yaşayacaksınız. Buna birde pişmanlığınızı ekleyeceksiniz. Bunların dışında yanmanız için hazırlanan ateşler omayacak. Belki üzdüğünüz kimselerle diğer tarafta oturup konuşacaksınız. Dünyada egomuzla, gururumuzla itiraf edemediğiniz şeyleri orada açıkça söyleyeceksiniz. Evet, bunları yapmak için ölmeniz gerekmiyor! Dünyada da yapabilirsiniz. Ama burada gerçekten yapıp yapmadığınızın sigortası olan şeyler var. Örneğin hatanızı itiraf ederken samimilik eşiği olan "Gurur" var. Gururu aşıp hatanızı itiraf edip özür dilemeniz gerekiyor. Bunu yaparkende akılla değil gerçekten hatanızı anlamanız gerekiyor. Yoksa özür diledik ya işte daha ne istiyosun şeklinde değil. :) Bu şekil bir tutum içine girerseniz içiniz sıkılır çünkü vicdanınız/kalbiniz size kendinizi kandırdığınızı söyler. Bence hemen vicdanınızı dinleyin ve hatanızı kabul edin. Neden böyle davrandığınızı düşünün. Bu hatanızın arkasındaki egoist, hırslı, vb sizi görün. Onu kabul edin. Sonra neden değişmeniz gerektiğini düşünün. Değişmeniz gerekmediğine de karar verebilirsiniz. Ama kararınızı alırken içinizi sıkan o çok geveze vicdanınızı mutlaka dinleyin. Çünkü dünya yaşamınızda arka plandaki klavuzunuz odur. Onu ölene kadar arka planda tutabilirsiniz ama dediğim gibi çok gevezedir ve sürekli kalbinizi ağrıtacaktır ve öldüğünüzde de bu sefer karşınıza geçip konuşacaktır. Hemen o hatırayı önünüze açacak ve soracaktır: Burda o haklıydı ama sen ona bağırdın, haksız duruma düşmekten korktun ve bağırarak hem onu hem beni susturmaya çalıştın. Evet o sustu ama biliyorsun ki ben hep konuştum. Çünkü konuşmamı isteyen de sendin susturmaya çalışan da!..

İnsanlar vicdanlarını yani klavuzlarını dinlerse hayatlarındaki tüm problemleri çözerler. Çünkü tüm problemler vicdanların dinlenmemesinden doğar. Gerek bireysel gerek toplumsal vicdan böyle çalışır. Şimdi tekrar düşünün, başınıza gelen hangi olay vicdanınızın hangi nasihatine uymadığınız için gelmiştir? Bu kimisi için zor kimisi için kolay sorudur. Kuran'da doğruya klavuzlanan kişilerden bahseder. Bu kişiler "şanslı" olanlarımız değildir. Onlar vicdanlarından gelen sesi duymamazlıktan gelmeyenlerdir. Daha önce de bahsetmiştim bu ses önce büyük olaylarda/kararlarda duyulur. Sonra siz o sese aşina oldukça günlük hayatta ve sizinle ilgisi olmayan olaylarda bile duyabilirsiniz. Evrenin yaratılış sırlarına kadar açıktır bu kapı ama giderek kısılan bir sesle. Siz o sese aşina oldukça zaten iyi insan, melek gibi insan vb olmuşsunuzdur. Sizin yapacağınız iyiliğin sınırı yoktur. İşte O ses sizin enbüyük yardımcınız ve yol arkadaşınızdır. O sesin kaynağı kimdir? Tam size göre, sizin anladığınız dilden, tam ihtiyacınız olduğu anda konuşmaktadır ve o sesi çok seversiniz. O ses size aittir ama sanki sizde olmayan bilgileri vermektedir değil mi? İşte bir sır daha. "İnsanlar, Allah'ın kendisini keşfindeki herbiri kendine özgü yolu olan özgür denemeleridir." Sonuçta Allah'a döndürüleceksiniz, ayeti de bu noktaya işaret etmektedir. Anlayana ne mutlu.

İşleyiş ise hem karmaşık hem apaçıktır. Allah'ın yarattığı ve görebildiğimiz, ölçebildiğimiz evrendeki "tutarlı" işleyiş. Neden sonuç ilişkisi aynen ruhani tekamüller işleyişinde de aynı şekilde vardır. Tekamülün işleyişi de kendi kendine, zamanı geldiğinde olanlarla vb bir sistem şeklindedir. Yani tekamülün bir aşamasında eğer bir kişi kendi hayatına dönüp bakacak olursa (ki bu kişi büyük ihtimalle biraz ileri aşamalarda olan birisidir çünkü diğerleri para, mal mülk, güç, sex vb peşinde kala kalmıştır) kendi hayatında yaşadığı şeylerin (aile bireyleri, karakterleri, arkadaşları, olaylar vb) varlık nedenlerini ve neye yardım ettiklerini çözebilir. Kendisini şuanki düzeyine getiren bazı olaylar hayatına giren başkaları için "kötü" olabilir. Ama bu kötü'lerde o kişilerin süreçlerinin birer parçasıdır. Dolayısıyla tam yeri tam zamanında olanlar yani herşey! rahatlıkla görülebilir. İlk başlarda çok açık olaylar görülür sonra günlük yaşamda dikkate bile almayacağınız olayların nasıl büyük bir halıdaki motifin ufak bir parçası olduğu sezilebilir. Çünkü bireysel iradenin yanında giderek artan sayıda elemanı olan toplumsal iradeler de vardır. Ve bunlar da sezilebilir. Yeter ki incelin...

Bunlar görüldükçe, yani sistemin mükemmel işleyişine "tanık" ve hemde "içinde" (çünkü hala yaşıyorsunuz) oldukça Allah korkusu yok olur ve onun yerini Allah "sevgisi" ve "güven" alır. Yani "huzur". Bu tanıklık (farkındalık da denilir) arttıkça Allah'ın sevgisiyle heryeri nasıl kuşattığını görürsünüz. Vaaz verip gönüllere korku saçanın aslında Allah'a güvenmediğini görürsünüz. Kendi eksikliğini ilan etmektedir ve aslında ben eksiğim doğrusunu bilen var mı? diye sormaktadır. Cevap yoksa doğruyum diye düşünmektedir. Bizim ona eksikliğini anlatmamıza gerek yoktur. Sorduğu an cevabı kendisine vicdanından/gönlünden gelmektedir fakat ısrarla reddetmektedir. İnsanlara cehennemdeki alevi müjdelerken işte bu güvensizlik içindedir. İçindeki huzursuzluğu cehennem ateşi sanmaktadır.

Allah'a güvenmeyi başına kötü bir olay gelmeyeceğinin garantisi saymak değildir benim söylediğim. Bu şekil bir güven insanın başına gelen/gelecek olaylardaki yardımı kabul etmek istememektir ki bu dünyaya gelirken giriştiğiniz mücadeleden geri dönmektir. Bu Olabilir. Dünyaya gelmeden önce nasıl zor durumlarda kalacağınızı hissettiniz ama onu yaşamak ayrı birşeydir. Dünyaya geldiğinizde o olayları yaşamaktan korkabilirsiniz. Ama dediğim gibi onları yaşamak için geldiniz ve Allah'a ve onun sistemine güvenmelisiniz. Yaşadığınız şeyleri kahretsin neden ben demek yerine hem kendiniz hemde o olaylardan şuan etkilenen, 50vb yıl sonra etkilenebilecekleri de düşünmelisiniz. Göreceksinizki her bir kişi için ona has mükemmel bir hayat tasarımı/dünya yerine milyarlarca kişi için herkese has 1 dünya yaratılmıştır. İşte mükemmel diye ben buna derim, İşte sanat diye ben buna derim !! :)

alper